3 jaar ben je nu geworden. 3 jaar, net zo oud als je grote broer Daan.
Wat straalde jij op je verjaardag ! Voor het eerst echt jarig, je begreep precies dat iedereen voor jou kwam en dat alle cadeautjes voor jou waren. De prachtige taart die er voor je verjaardag was, die had jij zelf “ontworpen”. Geel met Dora en roze, paarse en blauwe stippetjes. Jij weet heel goed wat je wilt.
De limo die kwam om jou en al je vriendjes en vriendinnetjes, neefje en nichtjes rond te rijden, die verdien je zo. Kleine prinses, in haar moderne koets.
Eigenlijk lieve Sterre, straal jij iedere dag. Jij straalt als een mooie ster.

Lieve Sterre, je bent een echt portretje soms. Kan dingen zeggen waardoor ik in mijn broek plas van het lachen. Maar ondertussen ben je ook ontzettend lief. Je knuffelt je broer Tijs als hij daar behoefte aan heeft (en ook als hij er geen behoefte aan heeft), wordt boos op mama als ze eens moppert op Merel. Jij bent dan de eerste om te roepen, “nee mama, niet moppeje tegen mijn lieve zus” ……
Je vertelt verhalen over Daan zoals jij je van ons gehoord hebt en voegt daar dan zelf nog wat spannende dingen aan toe.
En je bent een lieve kleine kopieer machine. Alles wat Merel en Tijs doen vind jij maar wat interessant. Is Merel de hele dag aan het stunten, dan doet Sterre dat ook. Is Tijs voor Feijenoord ? Dan is Sterre dat ook.
Je bent een prachtige poppenmoeder en wilt het liefst zelf een echte baby om daar de hele dag over te moederen.

Je bent een prachtig klein mensje, met een puur hart lieve schat. Je bent bijzonder omdat jij de allerliefste Sterre van de hele wereld bent.

Het is 8 april. Afgelopen dinsdag was je zusje jarig. Ze werd 3 jaar. 3 jaar, jouw leeftijd. De leeftijd die je altijd zult hebben. Ik weet niet hoe we vorig jaar de verjaardag van Sterre hebben gevierd, het zal vast een feest geweest zijn. Zo ook dit jaar, als je 3 wordt, dan weet je dat je jarig bent. Dan geniet je voor het eerst echt. Ik weet nog hoe jij genoot toen je 3 werd, ik zie je nog voor me, jouw blije hoofd. En u werd Sterre 3. Sterre werd 3 en ze genoot. Het was haar feest. Haar Dora feest met geweldige cadeautjes, een prachtige taart, heel veel visite en een heuse limo om onze kleine prinses rond te rijden. We hebben gelachen, gezongen en gefeest en natuurlijk hebben we ballonnen voor je opgelaten maar…

Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik me de dag heb doorgeworsteld. Ik heb hard mijn best gedaan om Sterres feest zo geweldig mogelijk te laten zijn. Zoals altijd, maar oh wat deed en doet mijn hart zeer. Hoe langer je weg bent, des te erger de pijn. En nu is het Pasen.
Vanochtend vroeg liep ik weer in mijn pyjama in de tuin om de eieren te verstoppen. 3 pratende eieren, die roepen “zoek , me dan, hier ben ik”… 3.. geen 4. Daarna samen met papa het paasontbijt klaar maken. 3 kindjes die een mooie placemat hebben gemaakt, weer 3, geen 4. 3 broodhaantjes in de broodmand, maar 5 eitjes in de schaal. Er mist er steeds 1. Hoe hebben we dat vorig jaar gedaan ? Was ik toen nog zo verdooft ? Ik weet het niet, maar oh lieverd, wat mis ik jou ! Ik mis je bij het opstaan en bij het slapen gaan. Ik mis je bij het schoenen kopen, ik mis je bij het naar de Julianatoren gaan, ik mis je bij het naar school gaan en het thuiskomen van mijn werk. Ik mis je als ik naar de broodhaantjes in de broodmand kijk, ik mis je bij het tellen van de eitjes, ik mis je zo !!!!!! Ik mis je zo. Ik zou willen gillen en schreeuwen en alle kopjes in huis kapot willen gooien want lieverd ik wil je terug.

Op Facebook schreef ik, en je huilt omdat in je tranen de liefde ligt…. Mijn liefde voor jou gaat nooit over. Ik heb zoveel liefde voor jou, ik kan wel de hele dag huilen en dan nog is het niet genoeg om mijn liefde voor jou recht te doen.

Guus Meeuwis – De weg

Kan nauwelijks wat zien
Door de waas voor m’n ogen,
Lijkt alles gelogen
Al het mooie lijkt dood

Ik heb zelfs de kracht niet,
Om op te geven
Al wil ik het niet
Het leven gaat door

We leefden ons leven
om samen te sterven
De bergen beklommen
De dalen gedeeld

In het diepst van de nacht
zelfs de zon laten schijnen
niets wat niet kon
niets was te veel
We wilden geloven
In het eeuwige leven
Samen verscholen
in wanhopige troost

We hebben de waarheid
Zo diep als kon begraven
Ik was een met een engel
Zolang het mocht

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet
Maar elke dag omarmt
En altijd vrolijk
Hoe jij dat voor elkaar kreeg..
.. met oneindig veel moed
Leven is niet fair

De dans, gedanst, op een zilveren tapijt.
Met jou dicht bij mij, de verloren tijd beweend
Doelloos verzonken, en dronken.
En niets dat niet mocht.
Wij 2 door de tijd, de tijd heen.
Midzomernacht droom.

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet
Maar elke dag omarmd
En altijd vrolijk
Hoe jij dat voor elkaar kreeg..
.. met oneindig veel moed
Leven is niet fair

Jouw stralende lach, en je mooie gezicht.
Jouw tedere woorden, je onverwoestbaar krachtige wil.
Je hebt je noodlot, steeds het hoofd geboden.
Tot het eind geloofd in jouw idee van geluk.
Jouw idee van geluk.

Ik ga niet weg, heb nog wat tijd gekregen.
Zal altijd maar doorgaan, tot aan het eind.
Heb je voor altijd, m’n hart gegeven.
Ik draag je bij me, tot het licht straks dooft.
Ik draag je bij me, tot het licht straks dooft

Vanochtend vroeg je grote broer Tijs aan je kleine zusje Sterre of hij een knuffel van haar mocht. Terwijl Sterre haar armen om hem heen sloeg zag ik zijn gezicht, zijn ogen en ik voelde… hij mist jou.

Toen ik het aan Tijs vroeg, “Tijs, mis je Daan?” zei Tijs: “ja, want Daan gaf mij altijd de meeste knuffels van alle kindjes” …

Je zit diep in zijn hart lieve Daan. Hij mist je .. heel erg.

En Merel die iets heel moois voor jou heeft gemaakt waarop ze schreef hoeveel ze van je hield, en nog steeds houd. Merel die opschrijft hoe erg ze jou mist en die er over waakt dat iedereen weet dat we altijd 4 kindjes hebben.

Lieve Daan je grote broer en zus hebben het soms zo moeilijk. Voor ons als grote mensen is het al onwerkelijk en doet het zo veel pijn, hoe moet dat dan zijn als je 6 en 7 jaar oud bent?

We denken aan je, iedere dag en we missen je heel erg

13 maanden geleden is het vandaag dat ik voor het laatst jouw stem hoorde, jouw handje mijn hand vast hield, ik jouw kus op mijn mond voelde.

13 maanden geleden en het voelt als gisteren.

Hoewel wij jou met alle liefde die we in ons hadden los lieten om weg te gaan naar een plaats waar je geen pijn hebt, is ons hart voorgoed gebroken.

Lieve Daan, geen seconde uit mijn gedachten, geen seconde uit mijn hoofd, geen seconde uit mijn hart. Voor altijd ben jij mijn Daantje Banaantje.

Wat valt er te vertellen over het afgelopen jaar ?
Moet ik vertellen over hoe we je gemist hebben met alle verjaardagen?
Of zal ik beginnen bij de feestdagen zoals Pasen en Kerstmis?

De waarheid is lieverd dat het missen begint zodra ik wakker ben.
Wakker zonder jouw lijfje in mijn armen. Je was zo bang door alles wat je had meegemaakt dat je alleen nog maar sliep als ik je stevig vast hield.
Daarna gedurende de dag mis ik jou als ik Sterre hoor praten, ze praat vaak net als jij, hoewel ze wel een grotere woordenschat heeft en de woorden soms iets duidelijker uitspreekt. Waarschijnlijk had jij door de chemo toch wat gehoorschade opgelopen..

Ik mis jou als ik naar school ga om Merel en Tijs op te halen. Niemand die blijer was als ze uit school kwamen als jij, maar nu mis ik ook het feit dat ik jou niet naar school kan brengen.
Ik mis je naast me aan tafel als we aan het eten zijn, ik mis je grapjes en je geluidjes.
Ik mis je armpjes om mijn nek, ik mis je kusjes en je handje in mijn hand.
Ik mis het geluid van jouw lach, ik mis het gevoel van je zachte haartjes, ik mis jouw enthousiasme en je liefde voor  merel tijs en sterre.
Ik mis het om je met hen te zien spelen en ruzie maken.
Ik mis het om je te zien knuffelen met Sep, rennen met Sterre, fietsen op je loopfiets.
Het is koud buiten en vorig jaar vloog je nog op je loopfiets door de straten…. Nu staat je fiets op je te wachten op je kamer…..

Ik mis je iedere dag en het meest mis ik de gewone dingen. De dingen die je zo vaak doet maar daarom niet minder speciaal zijn. En natuurlijk mis ik je ook met Kerstmis, Pasen, Vaderdag en Moederdag, verjaardagen….
En je grote broer en zus, je kleine zusje die niet zo klein meer is, zij missen je ook.
Merel die zo afwezig kan kijken, die drommels goed weet dat jij niet meer terug komt maar die er nog steeds iedere avond voor bid dat jij bij ons terug mag komen.
Tijs die zich zo alleen voelt zonder jou. Hij vind het moeilijk dat er nog wel 2 meisjes zijn en dat hij nu alleen is, met Daan was het leuker!
En Sterre, die zegt dat jij in de hemel bent en die boos wordt als iemand op jouw stoel gaat zitten. Jouw stoel is van jou en van niemand anders.
En papa, papa mist jou ook. Papa die het soms zo moeilijk vind om onder woorden te brengen wat hij voelt. Maar kijk maar eens goed in zijn ogen en je ziet zijn verdriet.

Er is niet 1 moment, of dag of maand op te noemen waarop ons gemis het grootst is. Wij missen jou iedere dag !

Dus lieve Daan, mooie Daan, belangrijke Daan, jouw plaatsje in ons gezin is voor altijd vrij voor jou.

Vang je de ballonnen weer op vandaag ?

 Blauw blauw blauw, ik hou van jou
Groen groen groen, ik geef je een zoen.

Onderstaande tekst vond ik op internet. Ik heb de tekst aangepast aan Daan maar de strekking van de tekst klopt wel. Ik wil de tekst graag met jullie delen:

Ik wil dat je niet bang bent om de naam Daan uit te spreken. Daan is belangrijk voor mij.
Ik wil dat je me over Daan laat praten. Het is elke dag mijn favoriete onderwerp!
Ik wil dat je Daan niet opnieuw laat sterven, door zijn foto’s uit je huis te verwijderen.
Ik weet dat de dood van Daan je verdriet doet. Laat me dat weten.
Ik wil dat je begrijpt dat verdriet mij verandert. Toen Daan stierf, stierf een groot deel van mij met hem. Ik ben veranderd door Daan zijn dood.
Ik hoop dat je niet verwacht dat mijn verdriet na zes maanden of een jaar over zal zijn. Ik zal Daan altijd missen en ik zal altijd rouwen om zijn dood.

Daan is onvervangbaar, zijn sterven heeft een groot gat geslagen in ons gezin. Nog altijd zijn wij bezig te redden wat er te redden valt. De balans is weg uit ons gezin. Bijna is het een jaar geleden dat wij Daan voor het laatst zagen, konden voelen, aanraken, kussen. Dat besef, het besef dat het al een jaar geleden is doet meer pijn dan we kunnen uitleggen.

Vandaag was het zo ver. De Thomas van de Groep Memorial
wedstrijd stond op de planning. Een wedstrijd voor Thomas, voor de
KanjerKetting. Een bijzondere wedstrijd.

Thomas, dappere strijder van  F8Noord, overleed op 28 december 2010.

Onze lieve Daan, dappere strijder van F8Noord, overleed op 6 februari 2011.

Via de VOKK kregen wij een uitnodiging voor deze Memorial
wedstrijd. Een wedstrijd die De Ijsselmeervogels tegen Feyenoord zouden
spelen.Een bijzondere gebeurtenis. Veel verbondenheid met ouders en
kinderen die we kennen via Twitter, die we kennen van F8Noord.

Tijs, onze oudste zoon, mocht met 1 van de 22 spelers  meelopen het veld op. Heel bijzonder en Tijs was heel trots.  Hij straalde van oor tot oor.
Een bijzonder moment, een emotioneel moment want Tijs liep
het veld op met de KanjerKetting van Daan om zijn nek. De KanjerKetting die
staat voor alle behandelingen die Daan heeft ondergaan. Een KanjerKetting van 4
en halve meter, 374 kralen …..
Kralen voor bloedprikken, kralen voor scans, kralen voor spoedopnames, voor slechte dagen, voor goede dagen, voor het verliezen van je haar….
Kralen die de reis van Daan tastbaar maken, kralen met een verhaal.
En daar liep Tijs mee, aan de hand van een speler van Ijsselmeervogels, het veld
op. Er werden foto’s gemaakt, handen geschud en toen mocht Tijs
lekker op de tribune komen zitten bij ons.

We hebben de wedstrijd bekeken, handtekeningen en foto’s van Feyenoord spelers bemachtigt. Het was een geweldige georganiseerde dag. Er waren springkussens, een clown, een schmink tafel en er was genoeg te eten en te drinken. De kinderen konden een ritje maken in een limousine, ze vonden het geweldig.

Na afloop van de wedstrijd mochten alle KanjerKinderen het veld op. Een ere ronde lopen. Merel en Tijs liepen mee, You’ll never walk alone werd
gespeeld, er werd meegezongen, geklapt en er was vuurwerk, veel vuurwerk.

Het was zo emotioneel, het applaus, het lied, Merel en Tijs
die daar liepen.

Lieve Daan wat wordt jij gemist ! Merel zei “ik had liever
gehad dat we een kaartje moesten kopen en dat we geen snoep kregen, want dan
leefde Daan nog”

Ze hebben aan je gedacht Daan, ze hebben aan je gedacht toen
ze hun ere ronde liepen, we keken omhoog en dachten aan jou.

Nu zijn we weer thuis. Nog vol van alles wat er vandaag is
gebeurd. Wat we hebben meegemaakt. Wie we hebben ontmoet. Lotgenoten, mensen
die weten wat kanker met je gezin kan doen. Mensen die weten van de angst en
het verdriet.

En ondanks de angst, het verdriet, de onmacht, hebben we
vandaag een bijzonder mooie dag gehad. Een bijzonder mooie dag, waar we nog
lang aan terug zullen denken.

Nog even en het is kerstvakantie. Je grote broer en zus zijn
er erg aan toe. Ze zijn moe. School vraagt veel van ze. Net als deze tijd van
het jaar. Merel, Tijs en Sterre kijken naar ons, naar papa en mama en ze zien
dat wij jou zo enorm missen. En zij missen jou ook. Niet voor niets zoeken ze
iedere avond de ster die het dichtst bij de maan staat. De ster die het dichtst
bij de maan staat en het felst schijnt… want dat is jouw ster. Niet voor niets
is het nu extra belangrijk voor ze dat jij dichtbij bent, of dat nu op een foto
is, een ster,  of door over je te
vertellen. Ze zoeken jou, willen weten dat jij nog steeds bij ons leven hoort.

Kerstviering in de kerk dit jaar. Het zou jouw eerste
schoolkerstviering zijn. Jij zou nu in groep 1 zitten, samen met je
klasgenootjes de kerk in lopen, ondertussen zingend “dag ster, grote ster” …
Misschien was je wel een schaap, of een herder, …

Wat deed het me pijn, om te zien hoe alle kindjes met hun
lichtje de kerk in kwamen en dat jij daar niet bij was. Tranen van verdriet
liepen over mijn wangen.

Ik zag de schaapjes, en de engeltjes. Maar de mooiste engel,
dat ben jij ! Jij zit hoog, op je grote ster maar ik had je zo veel liever hier
bij mij, bij ons, gehad.

Kerstmis vorig jaar. De dagen die jij niet mee zou maken
volgens de artsen. Een jaar geleden alweer. De dagen gaan voorbij… het gaat
allemaal maar door. De wereld, het leven. Maar jouw leven niet. Aan jouw leven
kwam abrupt een einde. Zo oneerlijk. Ik kan het nog steeds niet geloven. Mijn
kind… mijn geliefde kind, zo gewenst, zo door ons bemint.

Nu is het weer bijna kerst. En natuurlijk moest er een
kerstboom komen. Het huis versiert. Want Merel, Tijs en Sterre die verdienen
dat. Die genieten daar zo van zoals jij daar ook van genoot. En papa en ik
genieten oprecht van  de blijdschap van
Merel, Tijs en Sterre.

We gaan er wat van maken, van Kerst. Net zoals we dat vorig
jaar gedaan hebben. Met jou in ons hoofd en in ons hart. Met jouw foto bij ons
aan tafel, door over jou te vertellen en de filmpjes van jou te bekijken maar
ook door samen te zijn. Aandacht voor elkaar, spelletjes spelen, wandelen, want
ook al zijn we nooit meer compleet, we zijn wel dankbaar voor de tijd die we
met jou hadden, maar ook dankbaar voor Merel, Tijs en Sterre.

Lieve Daan,

Dag ster, grote ster!

Voor wie twinkel jij?

Voor wie geef jij je twinkelend licht?

Dag ster, grote ster!

Als ik naar je kijk,

Krijg ik lichtjes in mijn ogen

En een lach op mijn gezicht.

Geef jij licht aan de
mensen?

Help jij ons door de nacht?

Grote ster, wij zien je staan.

Wijs jij ons hoe we moeten gaan?

Kus

Lieve Daan wij zijn blij met iedere seconde van iedere dag die we met je mochten door brengen maar oh wat hadden we nog graag 80 jaar iedere seconde van iedere dag van je willen genieten.
Vorig jaar om deze tijd zaten wij in Villa Pardoes. Vorig jaar om deze tijd werd ons in diezelfde Vila gevraagd wie nu eigenlijk ons zieke kind was…. Ja echt waar. Jij rende het hardst van alle kindjes. Jij had de meeste energie. Waar Merel en Tijs in de buggy wilden zitten ging jij door. Banjeren door de sneeuw met je snowboots aan. Muts op, shawl om en lekker De Efteling in. Af en toe ons warmen bij de vuurkorfen die er stonden en vooral vaak het Carnaval bekijken. Lalalalalalalallalaaaaaa, ik hoor het deuntje nog. We wisten precies welk poppetje we waar zouden zien en wanneer we moesten lachen voor de foto. Via de rolstoelingang naar binnen en naar buiten. Wat genoot je ontzettend.
Nu denk ik daar aan terug. Aan die tijd, daar in de Vila. Aan de tijd voorafgaand aan de Vila. De gesprekken met uitvaart begeleiders, het regelen. Aan de tijd na de Vila, de kerstdagen die je niet zou halen, oud en nieuw, mijn verjaardag waarvan ik wist dat het mijn laatste samen met jou zou zijn…..

Mijn hart huilt en iedere ochtend word ik wakker zonder jou. Zonder jouw warme lijfje dicht tegen mij aan. Zonder jouw “mama, ik jou liggen” waarna je zo heerlijk nog even boven op me kwam liggen. Ik mis jouw stem die om Merel, Tijs en Sterre roept. Ik mis jouw lijfje, jouw handje in het mijne, ik mis jou in alles wat ik doe. IK MIS JOU ! Ik mis je hele zijn, jij klein, lief, dapper, wijs, prachtig menneke. Ik zit in een film….. en ik weet al hoe hij afloopt, hij heeft geen happy ending……

Hij is er weer, Sinterklaas ! Zoals ieder jaar ontgaat deze gebeurtenis ons niet. We zijn er druk mee en vol van. Je grote broer Tijs stuitert door het huis. Merel is druk bezig ons huis zo gezellig mogelijk te maken met haar knutsels. Sterre vind Sinterklaas wel leuk maar ze durft nog niks tegen hem te zeggen zo vertelt ze aan iedereen.
En jij ?

Vorig jaar had je zo’n pret tijdens onze Opkikkerdag. Patat eten met Sinterklaas, samen kleuren, kletsen, spelen. Wat genoot je daarvan. En daarna ook nog naar het Sinterklaaslogeerhuis, alweer een ontmoeting met Sint, stoer nam je je cadeautje in ontvangst. Je vond het geweldig, zong heel hard als je je schoen mocht zetten. Samen met Merel en Tijs, want Sterre was vorig jaar nog te klein.
Afgelopen zaterdag mochten jullie je schoen zetten. We waren eerst naar de optocht van Sinterklaas geweest. Bij die optocht kochten we een mooie Sinterklaas ballon, voor jou, zodat jij ook weet dat Sinterklaas weer in het land is.
Bij het schoen zetten dacht Tijs heel goed aan jouw schoen. Die hoort erbij die schoen. We zongen liedjes, en ik mocht een liedje voor jou uitkiezen.
Op zondagochtend was het feest. De schoenen waren gevuld. En ook in jouw schoen had de Sint een cadeautje gestopt. Een klein knuffel girafje. Een licht cadeautje, dat zou misschien aan de Sinterklaas ballon omhoog kunnen gaan. Maar helaas, dat mislukte. En dus hebben een briefje aan de ballon gedaan, heeft God die aan je voorgelezen ?
We sturen je het cadeautje nog op mop, aan andere ballonnen want wij vergeten jou niet. Wij vergeten jou nooit, en Merel en Tijs zorgen ervoor dat Sinterklaas jou ook niet vergeet.

En zo gaan de dagen voorbij. Natuurlijk verdienen Merel, Tijs en Sterre een leuke sinterklaas. Maar het kost me zo veel moeite. Het kost me zoveel moeite om leuke dingen leuk te blijven vinden. Want we missen je zo. Iedere dag een beetje meer.

Om met blof te spreken:
ohhhhhhh was je maar hier
was je maar hier met mij
ohhhhhhhh was je maar hier
was je maar hier met mij
Ohhhhh was je maar hier
was je maar hier met mij
ohhhh was je maar hier
was je maar hier met mij
 Hier met mij