Daan

Lieve lieve lieverd 

Wat valt er te vertellen over het afgelopen jaar ?
Moet ik vertellen over hoe we je gemist hebben met alle verjaardagen?
Of zal ik beginnen bij de feestdagen zoals Pasen en Kerstmis?

De waarheid is lieverd dat het missen begint zodra ik wakker ben.
Wakker zonder jouw lijfje in mijn armen. Je was zo bang door alles wat je had meegemaakt dat je alleen nog maar sliep als ik je stevig vast hield.
Daarna gedurende de dag mis ik jou als ik Sterre hoor praten, ze praat vaak net als jij, hoewel ze wel een grotere woordenschat heeft en de woorden soms iets duidelijker uitspreekt. Waarschijnlijk had jij door de chemo toch wat gehoorschade opgelopen..

Ik mis jou als ik naar school ga om Merel en Tijs op te halen. Niemand die blijer was als ze uit school kwamen als jij, maar nu mis ik ook het feit dat ik jou niet naar school kan brengen.
Ik mis je naast me aan tafel als we aan het eten zijn, ik mis je grapjes en je geluidjes.
Ik mis je armpjes om mijn nek, ik mis je kusjes en je handje in mijn hand.
Ik mis het geluid van jouw lach, ik mis het gevoel van je zachte haartjes, ik mis jouw enthousiasme en je liefde voor  merel tijs en sterre.
Ik mis het om je met hen te zien spelen en ruzie maken.
Ik mis het om je te zien knuffelen met Sep, rennen met Sterre, fietsen op je loopfiets.
Het is koud buiten en vorig jaar vloog je nog op je loopfiets door de straten…. Nu staat je fiets op je te wachten op je kamer…..

Ik mis je iedere dag en het meest mis ik de gewone dingen. De dingen die je zo vaak doet maar daarom niet minder speciaal zijn. En natuurlijk mis ik je ook met Kerstmis, Pasen, Vaderdag en Moederdag, verjaardagen….
En je grote broer en zus, je kleine zusje die niet zo klein meer is, zij missen je ook.
Merel die zo afwezig kan kijken, die drommels goed weet dat jij niet meer terug komt maar die er nog steeds iedere avond voor bid dat jij bij ons terug mag komen.
Tijs die zich zo alleen voelt zonder jou. Hij vind het moeilijk dat er nog wel 2 meisjes zijn en dat hij nu alleen is, met Daan was het leuker!
En Sterre, die zegt dat jij in de hemel bent en die boos wordt als iemand op jouw stoel gaat zitten. Jouw stoel is van jou en van niemand anders.
En papa, papa mist jou ook. Papa die het soms zo moeilijk vind om onder woorden te brengen wat hij voelt. Maar kijk maar eens goed in zijn ogen en je ziet zijn verdriet.

Er is niet 1 moment, of dag of maand op te noemen waarop ons gemis het grootst is. Wij missen jou iedere dag !

Dus lieve Daan, mooie Daan, belangrijke Daan, jouw plaatsje in ons gezin is voor altijd vrij voor jou.

Vang je de ballonnen weer op vandaag ?

 Blauw blauw blauw, ik hou van jou
Groen groen groen, ik geef je een zoen.

Onderstaande tekst vond ik op internet. Ik heb de tekst aangepast aan Daan maar de strekking van de tekst klopt wel. Ik wil de tekst graag met jullie delen:

Ik wil dat je niet bang bent om de naam Daan uit te spreken. Daan is belangrijk voor mij.
Ik wil dat je me over Daan laat praten. Het is elke dag mijn favoriete onderwerp!
Ik wil dat je Daan niet opnieuw laat sterven, door zijn foto’s uit je huis te verwijderen.
Ik weet dat de dood van Daan je verdriet doet. Laat me dat weten.
Ik wil dat je begrijpt dat verdriet mij verandert. Toen Daan stierf, stierf een groot deel van mij met hem. Ik ben veranderd door Daan zijn dood.
Ik hoop dat je niet verwacht dat mijn verdriet na zes maanden of een jaar over zal zijn. Ik zal Daan altijd missen en ik zal altijd rouwen om zijn dood.

Daan is onvervangbaar, zijn sterven heeft een groot gat geslagen in ons gezin. Nog altijd zijn wij bezig te redden wat er te redden valt. De balans is weg uit ons gezin. Bijna is het een jaar geleden dat wij Daan voor het laatst zagen, konden voelen, aanraken, kussen. Dat besef, het besef dat het al een jaar geleden is doet meer pijn dan we kunnen uitleggen.

Vandaag was het zo ver. De Thomas van de Groep Memorial
wedstrijd stond op de planning. Een wedstrijd voor Thomas, voor de
KanjerKetting. Een bijzondere wedstrijd.

Thomas, dappere strijder van  F8Noord, overleed op 28 december 2010.

Onze lieve Daan, dappere strijder van F8Noord, overleed op 6 februari 2011.

Via de VOKK kregen wij een uitnodiging voor deze Memorial
wedstrijd. Een wedstrijd die De Ijsselmeervogels tegen Feyenoord zouden
spelen.Een bijzondere gebeurtenis. Veel verbondenheid met ouders en
kinderen die we kennen via Twitter, die we kennen van F8Noord.

Tijs, onze oudste zoon, mocht met 1 van de 22 spelers  meelopen het veld op. Heel bijzonder en Tijs was heel trots.  Hij straalde van oor tot oor.
Een bijzonder moment, een emotioneel moment want Tijs liep
het veld op met de KanjerKetting van Daan om zijn nek. De KanjerKetting die
staat voor alle behandelingen die Daan heeft ondergaan. Een KanjerKetting van 4
en halve meter, 374 kralen …..
Kralen voor bloedprikken, kralen voor scans, kralen voor spoedopnames, voor slechte dagen, voor goede dagen, voor het verliezen van je haar….
Kralen die de reis van Daan tastbaar maken, kralen met een verhaal.
En daar liep Tijs mee, aan de hand van een speler van Ijsselmeervogels, het veld
op. Er werden foto’s gemaakt, handen geschud en toen mocht Tijs
lekker op de tribune komen zitten bij ons.

We hebben de wedstrijd bekeken, handtekeningen en foto’s van Feyenoord spelers bemachtigt. Het was een geweldige georganiseerde dag. Er waren springkussens, een clown, een schmink tafel en er was genoeg te eten en te drinken. De kinderen konden een ritje maken in een limousine, ze vonden het geweldig.

Na afloop van de wedstrijd mochten alle KanjerKinderen het veld op. Een ere ronde lopen. Merel en Tijs liepen mee, You’ll never walk alone werd
gespeeld, er werd meegezongen, geklapt en er was vuurwerk, veel vuurwerk.

Het was zo emotioneel, het applaus, het lied, Merel en Tijs
die daar liepen.

Lieve Daan wat wordt jij gemist ! Merel zei “ik had liever
gehad dat we een kaartje moesten kopen en dat we geen snoep kregen, want dan
leefde Daan nog”

Ze hebben aan je gedacht Daan, ze hebben aan je gedacht toen
ze hun ere ronde liepen, we keken omhoog en dachten aan jou.

Nu zijn we weer thuis. Nog vol van alles wat er vandaag is
gebeurd. Wat we hebben meegemaakt. Wie we hebben ontmoet. Lotgenoten, mensen
die weten wat kanker met je gezin kan doen. Mensen die weten van de angst en
het verdriet.

En ondanks de angst, het verdriet, de onmacht, hebben we
vandaag een bijzonder mooie dag gehad. Een bijzonder mooie dag, waar we nog
lang aan terug zullen denken.

Lieve schat,

Nog even en het is kerstvakantie. Je grote broer en zus zijn
er erg aan toe. Ze zijn moe. School vraagt veel van ze. Net als deze tijd van
het jaar. Merel, Tijs en Sterre kijken naar ons, naar papa en mama en ze zien
dat wij jou zo enorm missen. En zij missen jou ook. Niet voor niets zoeken ze
iedere avond de ster die het dichtst bij de maan staat. De ster die het dichtst
bij de maan staat en het felst schijnt… want dat is jouw ster. Niet voor niets
is het nu extra belangrijk voor ze dat jij dichtbij bent, of dat nu op een foto
is, een ster,  of door over je te
vertellen. Ze zoeken jou, willen weten dat jij nog steeds bij ons leven hoort.

Kerstviering in de kerk dit jaar. Het zou jouw eerste
schoolkerstviering zijn. Jij zou nu in groep 1 zitten, samen met je
klasgenootjes de kerk in lopen, ondertussen zingend “dag ster, grote ster” …
Misschien was je wel een schaap, of een herder, …

Wat deed het me pijn, om te zien hoe alle kindjes met hun
lichtje de kerk in kwamen en dat jij daar niet bij was. Tranen van verdriet
liepen over mijn wangen.

Ik zag de schaapjes, en de engeltjes. Maar de mooiste engel,
dat ben jij ! Jij zit hoog, op je grote ster maar ik had je zo veel liever hier
bij mij, bij ons, gehad.

Kerstmis vorig jaar. De dagen die jij niet mee zou maken
volgens de artsen. Een jaar geleden alweer. De dagen gaan voorbij… het gaat
allemaal maar door. De wereld, het leven. Maar jouw leven niet. Aan jouw leven
kwam abrupt een einde. Zo oneerlijk. Ik kan het nog steeds niet geloven. Mijn
kind… mijn geliefde kind, zo gewenst, zo door ons bemint.

Nu is het weer bijna kerst. En natuurlijk moest er een
kerstboom komen. Het huis versiert. Want Merel, Tijs en Sterre die verdienen
dat. Die genieten daar zo van zoals jij daar ook van genoot. En papa en ik
genieten oprecht van  de blijdschap van
Merel, Tijs en Sterre.

We gaan er wat van maken, van Kerst. Net zoals we dat vorig
jaar gedaan hebben. Met jou in ons hoofd en in ons hart. Met jouw foto bij ons
aan tafel, door over jou te vertellen en de filmpjes van jou te bekijken maar
ook door samen te zijn. Aandacht voor elkaar, spelletjes spelen, wandelen, want
ook al zijn we nooit meer compleet, we zijn wel dankbaar voor de tijd die we
met jou hadden, maar ook dankbaar voor Merel, Tijs en Sterre.

Lieve Daan,

Dag ster, grote ster!

Voor wie twinkel jij?

Voor wie geef jij je twinkelend licht?

Dag ster, grote ster!

Als ik naar je kijk,

Krijg ik lichtjes in mijn ogen

En een lach op mijn gezicht.

Geef jij licht aan de
mensen?

Help jij ons door de nacht?

Grote ster, wij zien je staan.

Wijs jij ons hoe we moeten gaan?

Kus

Ik zit in een film. Een zware moeilijke film. De film van ons leven een jaar geleden.
Iedere dag denk ik, vorig jaar, toen was jij er nog en deden we dit. Of we deden dat. In ieder geval was jij er nog bij. Maar alles was zo beladen. We waren “blij” met iedere extra dag die we met jou hadden. Met iedere mijlpaal, die we met jou mochten beleven.
Maar hoe raar is dat. Blij zijn dat je er met kerst nog bent maar weten dat je dood gaat ?!

Lieve Daan wij zijn blij met iedere seconde van iedere dag die we met je mochten door brengen maar oh wat hadden we nog graag 80 jaar iedere seconde van iedere dag van je willen genieten.
Vorig jaar om deze tijd zaten wij in Villa Pardoes. Vorig jaar om deze tijd werd ons in diezelfde Vila gevraagd wie nu eigenlijk ons zieke kind was…. Ja echt waar. Jij rende het hardst van alle kindjes. Jij had de meeste energie. Waar Merel en Tijs in de buggy wilden zitten ging jij door. Banjeren door de sneeuw met je snowboots aan. Muts op, shawl om en lekker De Efteling in. Af en toe ons warmen bij de vuurkorfen die er stonden en vooral vaak het Carnaval bekijken. Lalalalalalalallalaaaaaa, ik hoor het deuntje nog. We wisten precies welk poppetje we waar zouden zien en wanneer we moesten lachen voor de foto. Via de rolstoelingang naar binnen en naar buiten. Wat genoot je ontzettend.
Nu denk ik daar aan terug. Aan die tijd, daar in de Vila. Aan de tijd voorafgaand aan de Vila. De gesprekken met uitvaart begeleiders, het regelen. Aan de tijd na de Vila, de kerstdagen die je niet zou halen, oud en nieuw, mijn verjaardag waarvan ik wist dat het mijn laatste samen met jou zou zijn…..

Mijn hart huilt en iedere ochtend word ik wakker zonder jou. Zonder jouw warme lijfje dicht tegen mij aan. Zonder jouw “mama, ik jou liggen” waarna je zo heerlijk nog even boven op me kwam liggen. Ik mis jouw stem die om Merel, Tijs en Sterre roept. Ik mis jouw lijfje, jouw handje in het mijne, ik mis jou in alles wat ik doe. IK MIS JOU ! Ik mis je hele zijn, jij klein, lief, dapper, wijs, prachtig menneke. Ik zit in een film….. en ik weet al hoe hij afloopt, hij heeft geen happy ending……